15 Μαρτίου, 2008 στο 7:10 μμ (Χωρίς κατηγορία)
Tags: Hellas, Έλληνας, Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος, Ελλάδα, Μαλούχος, Μικρά Ασία, Μικρασιατική καταστροφή, ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ, ΣΚΑΪ, Τουρκία, Χριστιανός, Χωρίς κατηγορία, καμπάνα, λευκή σημαία
Ο Αρχιεπίσκοπος πρώην Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιάκωβος ήταν κι αυτός ένα απ’ τα μικρά παιδιά που βίωσαν τα αποτελέσματα της Μικρασιατικής καταστροφής, που είδε τον τόπο του να γίνεται τουρκικός με την εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάνης.
Σας παραθέτω απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα συνέντευξης του Αρχιεπισκόπου Αμερικής, που απεβίωσε το 2005, από την τηλεοπτική εκπομπή
“ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ” του ΣΚΑΪ με τον Γεώργιο Π. Μαλούχο ( play ).
“(…) Σε κάποιο σημείο αναφέρθηκα στο πού γεννήθηκα, στο πώς μεγάλωσα ουσιαστικά, έχοντας μονάχα όνειρα φιλόδοξα σαν παιδί, για μια Ελλάδα πιο μεγάλη που τότε προήλαυνε ο στρατός μας στη Μικρά Ασία, και σαν ένας νέος, που έτρεχε για να χτυπήσει πρώτος την καμπάνα της εκκλησίας του χωριού αναγγέλοντας νίκες και προέλαση του ελληνικού στρατού στην Μικρά Ασία.
Μεγάλωσα με μια τρομερή απέχθεια προς το πολιτικό καθεστώς τότε, που διήυθυνε και που διήπε όλην τη ζωή της Τουρκίας. Δεν λέγω ότι άλλαξε πολύ αυτό στην Τουρκία (…)
Το καίριο πλήγμα το ένιωσα μες την καρδιά μου και μες το νου μου πρέπει να πω, όταν είδα τους Τούρκους στρατιώτες που αποβιβάστηκαν ένα απόγευμα, μουντό Οκτωβριανό. Ξαφνικά ο διοικητής τους είδε έναν ξύλινο σταυραετό στη μετώπη της μητροπόλεως και βάλθηκαν όλοι να τον διώξουν απ’ εκεί, τον αητό, που να μην βρεθεί πουθενά πια. Και έκαναν θρύμματα, που έπεσαν κάτω σαν ματωμένα φτερά του αητού εκείνου. Έκλεισα τα μάτια μου να μη δω το τέλος. Δεν θυμάμαι πώς έφυγα και πήγα στο χωριό μου, αλλά πήγα τρομαγμένος, θυμωμένος, οργισμένος. Πήγα σε κάποιο κτίριο που ήταν το σχολαρχείο μας, και βλέποντας τους προύχοντας του νησιού να παρουσιάζουν λευκή σημαία, θυμούμαι ότι με κάποια πικρία στο στόμα μου τους έφτυσα και είπα εγώ δεν θα μείνω εδώ, μ’ αυτούς τους ανθρώπους.
(…) Κι έτσι μια μέρα του Σεπτεμβρίου, με πήρε ο πατέρας μου με πήγε στα Δαρδανέλια, κι από κει με επιβίβασε σ’ ένα πλοίο, με φίλησε στο μέτωπο, με πήρε στην αγκαλιά του, για πρώτη φορά θυμάμαι να με είχε αγκαλιάσει. Και μου είπε «να πας στο καλό παιδί μου και να μη λησμονήσεις ένα παράγγελμα μου: Να γίνεις καλός Έλληνας και καλός Χριστιανός».
Γράψτε ένα σχόλιο
14 Μαρτίου, 2008 στο 3:00 πμ (Χωρίς κατηγορία)
Tags: πλαστικά, Χωρίς κατηγορία, έμπνευση, αυθεντικότητα, αφέλεια, νότα, Love actually
Ήταν μία νύχτα που βασικά δεν μου ερχόταν να γράψω κάτι. Και είμαι απ’ αυτούς που πιστεύω ότι όταν κάτι το ζορίζεις του στερείς στο μέλλον την αυθεντικότητα. Και στο παρόν την έμπνευση. Μιλώντας όμως για αυθεντικότητα μου ήρθε στο μυαλό, μιλώντας με ένα τρελοκομείο από το Λονδίνο, ότι ίσως αν τα πράγματα τα ζυγίζαμε λιγότερο θα ήταν ελαφρύτερα. Λιγότερο βαριά. Λιγότερο πλαστικά. Περισσότερο αυθεντικά.
Η πρώτη σκηνή που μου ήρθε στο μυαλό ήταν του μικρού Sam (click tha main article image for tha video ). Ο μικρός Sam έστω κι αν μιλάμε για ταινία, έζησε κάτι που λίγοι το αντιλαμβάνονται και πολλοί το ζηλεύουν. Η αλήθεια είναι ότι αδυνατώ να το περιγράψω και αισθάνομαι τυχερός για αυτό. Του έχω δώσει την δική μου ερμηνεία. Και το κλειδί φαντάζομαι ότι είναι ακριβώς αυτό. Να δίνεις την ερμηνεία σου σε κάτι που σε αφήνει αμήχανο. Ίσως γιατί η αφέλεια της στιγμής σου δίνει τη νότα που σου λείπει. Οι νότες είναι λίγες. Δυστυχώς. Όμως το αποτέλεσμα του συνδυασμού τους διαφέρει όπως κάθε ένας μας από τα υπόλοιπα δισεκατομμύρια της γης. Ευτυχώς. Βλέπω και ξαναβλέπω την αφέλεια λοιπόν του μικρού Sam.. Βασικά… δεν έχω έμπνευση και ζω με την αυθεντικότητα της στιγμής.
Γράψτε ένα σχόλιο
13 Μαρτίου, 2008 στο 12:59 πμ (Χωρίς κατηγορία)
Tags: Baywatch, προοπτική, πολιτικός, πολιτική, σκονάκι, τόλμη, φιλότιμο, Καραμανλής, Χωρίς κατηγορία, αλλαγή, γυάλα, διαχείριση, εποπτεία, ιδέες, λαϊκό αίσθημα, Obama
Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι έχω πάρει -ίσως και καταπιεί- το barrack pill ελαφρώς αδικαιολόγητα για τον τρόπο που δύσκολα επιβραβεύω μία άποψη, μία στάση, έναν άνθρωπο.
Όλα ξεκίνησαν όταν έκαψα άλλον έναν ταλαίπωρο φίλο μου πείθοντας τον, χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση, ότι ο Obama είναι κάτι το διαφορετικό στην πολιτική σκηνή. Το αποτέλεσμα ήταν να ξενυχτάμε περιμένοντας νίκες του Obama, ήττες της Χίλαρυ και αγαλλίαση δική μας. Σε σημείο που πιστέψαμε ότι αν βγει τελικά, όντως κάτι θα αλλάξει.
Η σκληρή και αδυσώπητη όμως λογική με επανέφερε σε ατραπούς λιγότερο συναισθηματικές.
Το concept είναι απλό. Πιστέψαμε σε αυτόν γιατί αυτό έχουμε ανάγκη. Κάτι το καινούριο. Κάτι το φρέσκο. Κάτι το διαφορετικό. Με οποιοδήποτε κόστος. Δεν μας ενδιαφέρει τι θα γίνει μετά. Ζούμε το τώρα. Ζούμε την αλλαγή η οποία θα κρατήσει μέχρι την εκλογή του, αν υπάρξει. Γιατί το λέω αυτό;; Κάθε πολιτικός είναι καταδικασμένος να μπει σε ένα λούκι αυτοσυγκράτησης, αυτοελέγχου, με μηδενική φρεσκάδα και μέγιστη συμβιβαστική ψυχολογία. Ίσως ο Obama για κάποιους αποτελέσει την πρώτη απόδειξη ότι ούτε τα πρόσωπα μπορούν αλλάξουν κάτι σημαντικά. Ίσως τα ίδια άτομα δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι η πολιτική σαν έννοια δράσης με περιεχόμενο, αρχή, τέλος, αποτέλεσμα, έχει πεθάνει.
Ναι πρέπει να καταπιούμε το reality pill. Η πολιτική έχει πεθάνει. Πολιτική σημαίνει για εμένα πολλά. Όχι λίγα. Σημαίνει το σύνολο λέξεων όπως ιδέα, πλάνο, αποτέλεσμα, επιτυχία, αποτυχία. Κάπου ανάμεσα στο πλάνο και στο αποτέλεσμα ξέχασα το λεγόμενο production line. Ξέρετε. Αυτό που ξεκινάει με ένα A ποσό. Και στο τέλος έχει ξοδευτεί το ένα τρίτο του A. Πολλοί έχουν εστιάσει την προσοχή τους στο Pline. Είναι ζουμερό, προσφέρει ειδήσεις και κυρίως σε κρατάει ασφαλή στη γυάλα σου ότι ο λόγος που πάνε στραβά τα πράγματα είναι η ρεμούλα. Μάλιστα. Αρκετά εύκολο. Εύπεπτο. Ιδίως για τους Έλληνες που ξέρουν από αυτά και στην καθημερινότητα τους. Το δάσος όμως της πολιτικής έχει καεί πολύ παλιότερα. Όχι τον Αύγουστο. Ούτε τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε. Και στη θέση του φύτρωσε η διαχείριση. Η εποπτεία. Το Baywatch.
Ειλικρινά δεν έχετε καταλάβει ότι η πολιτική σαν λήμμα πλέον έχει γίνει κάτι σαν τη μόδα;; Έχουν όμως ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό. Έχουν διαφορά φάσης από χώρα σε χώρα. Από περιοχή σε περιοχή. Κάτι που βγαίνει σαν ντιρεκτίβα από την Ευρώπη, πρώτα εφαρμόζεται κάπου πιλοτικά. Διαφέρει αυτό πάντα. Αλλά πάντα καταλήγει στα συρτάρια, και μάλιστα στα ψηλά ψηλά, της δικής μας γειτονιάς. Τι μένει;; Μα να προσαρμοστεί στα εθνικά δεδομένα. Εποπτεία. Με προσοχή. Διαχείριση. Και μετά πολιτική τέλος. Αν συμβιβάζεστε με την… απίστευτη σύλληψη της ιδέας της διαχείρισης, τιμή σας και κάμαρι σας. Και ο Μιτς παρέα σας.
Πολιτική ο πατέρας μου με έμαθε ότι είναι “λύνω προβλήματα με λύσεις στέρεες και με προοπτική”. Στέρεες μου έλεγε σημαίνει διαχειρίζομαι σωστά. Προοπτική σημαίνει να έχεις ιδέες με κοινωνικό αφουγκρασμό. Να πιάνεις τον σφυγμό. Το λαϊκό αίσθημα. Αυτό που ψιθυρίζεται. Όχι αυτό που βγαίνει στα μίντια. Εκεί μιλάνε οι λίγοι. Για τους λίγους. Η όλη πολιτική απορρέει από έναν πολιτικό που πιάνει τους ψιθύρους..
Ο μοναδικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει να άκουγε τους ψιθύρους ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ο ένας. Ήταν μία σπάνια περίπτωση ανθρώπου που αισθανόταν τύψεις όταν έκλεινε τα αυτιά του. Δεν τα έκλεινε συχνά όμως. Ήξερε ότι πολιτική σημαίνει τόλμη, ιδέες, φιλότιμο. Ό,τι παρέλαβε, όπως το παρέλαβε δεν σήκωνε διαχείριση. Δεν απαιτούσε εποπτεία. Δεν υπήρχε τίποτα. Έπρεπε να κάνει κάτι γρήγορα, στέρεα και με προοπτική. Μας έβαλε σε μία οικογένεια που για κάποιους μετά από 20 χρόνια χρησίμευσε ως δεξαμενή ιδεών. Είναι κάτι σαν να γράφεις διαγώνισμα ιστορίας με σκονάκι. Και εσύ απλά έχεις να προσέξεις να προσαρμόσεις τα γραφόμενα σου χωρίς να μοιάζουν στη ροή του βιβλίου. Υπάρχει κίνδυνος να σε πιάσουν. Αλλά αν δε σε πιάσουν, έχεις γίνει πολιτικός.
Γράψτε ένα σχόλιο
