Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι έχω πάρει -ίσως και καταπιεί- το barrack pill ελαφρώς αδικαιολόγητα για τον τρόπο που δύσκολα επιβραβεύω μία άποψη, μία στάση, έναν άνθρωπο.
Όλα ξεκίνησαν όταν έκαψα άλλον έναν ταλαίπωρο φίλο μου πείθοντας τον, χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση, ότι ο Obama είναι κάτι το διαφορετικό στην πολιτική σκηνή. Το αποτέλεσμα ήταν να ξενυχτάμε περιμένοντας νίκες του Obama, ήττες της Χίλαρυ και αγαλλίαση δική μας. Σε σημείο που πιστέψαμε ότι αν βγει τελικά, όντως κάτι θα αλλάξει.
Η σκληρή και αδυσώπητη όμως λογική με επανέφερε σε ατραπούς λιγότερο συναισθηματικές.
Το concept είναι απλό. Πιστέψαμε σε αυτόν γιατί αυτό έχουμε ανάγκη. Κάτι το καινούριο. Κάτι το φρέσκο. Κάτι το διαφορετικό. Με οποιοδήποτε κόστος. Δεν μας ενδιαφέρει τι θα γίνει μετά. Ζούμε το τώρα. Ζούμε την αλλαγή η οποία θα κρατήσει μέχρι την εκλογή του, αν υπάρξει. Γιατί το λέω αυτό;; Κάθε πολιτικός είναι καταδικασμένος να μπει σε ένα λούκι αυτοσυγκράτησης, αυτοελέγχου, με μηδενική φρεσκάδα και μέγιστη συμβιβαστική ψυχολογία. Ίσως ο Obama για κάποιους αποτελέσει την πρώτη απόδειξη ότι ούτε τα πρόσωπα μπορούν αλλάξουν κάτι σημαντικά. Ίσως τα ίδια άτομα δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι η πολιτική σαν έννοια δράσης με περιεχόμενο, αρχή, τέλος, αποτέλεσμα, έχει πεθάνει.
Ναι πρέπει να καταπιούμε το reality pill. Η πολιτική έχει πεθάνει. Πολιτική σημαίνει για εμένα πολλά. Όχι λίγα. Σημαίνει το σύνολο λέξεων όπως ιδέα, πλάνο, αποτέλεσμα, επιτυχία, αποτυχία. Κάπου ανάμεσα στο πλάνο και στο αποτέλεσμα ξέχασα το λεγόμενο production line. Ξέρετε. Αυτό που ξεκινάει με ένα A ποσό. Και στο τέλος έχει ξοδευτεί το ένα τρίτο του A. Πολλοί έχουν εστιάσει την προσοχή τους στο Pline. Είναι ζουμερό, προσφέρει ειδήσεις και κυρίως σε κρατάει ασφαλή στη γυάλα σου ότι ο λόγος που πάνε στραβά τα πράγματα είναι η ρεμούλα. Μάλιστα. Αρκετά εύκολο. Εύπεπτο. Ιδίως για τους Έλληνες που ξέρουν από αυτά και στην καθημερινότητα τους. Το δάσος όμως της πολιτικής έχει καεί πολύ παλιότερα. Όχι τον Αύγουστο. Ούτε τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε. Και στη θέση του φύτρωσε η διαχείριση. Η εποπτεία. Το Baywatch.
Ειλικρινά δεν έχετε καταλάβει ότι η πολιτική σαν λήμμα πλέον έχει γίνει κάτι σαν τη μόδα;; Έχουν όμως ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό. Έχουν διαφορά φάσης από χώρα σε χώρα. Από περιοχή σε περιοχή. Κάτι που βγαίνει σαν ντιρεκτίβα από την Ευρώπη, πρώτα εφαρμόζεται κάπου πιλοτικά. Διαφέρει αυτό πάντα. Αλλά πάντα καταλήγει στα συρτάρια, και μάλιστα στα ψηλά ψηλά, της δικής μας γειτονιάς. Τι μένει;; Μα να προσαρμοστεί στα εθνικά δεδομένα. Εποπτεία. Με προσοχή. Διαχείριση. Και μετά πολιτική τέλος. Αν συμβιβάζεστε με την… απίστευτη σύλληψη της ιδέας της διαχείρισης, τιμή σας και κάμαρι σας. Και ο Μιτς παρέα σας.
Πολιτική ο πατέρας μου με έμαθε ότι είναι “λύνω προβλήματα με λύσεις στέρεες και με προοπτική”. Στέρεες μου έλεγε σημαίνει διαχειρίζομαι σωστά. Προοπτική σημαίνει να έχεις ιδέες με κοινωνικό αφουγκρασμό. Να πιάνεις τον σφυγμό. Το λαϊκό αίσθημα. Αυτό που ψιθυρίζεται. Όχι αυτό που βγαίνει στα μίντια. Εκεί μιλάνε οι λίγοι. Για τους λίγους. Η όλη πολιτική απορρέει από έναν πολιτικό που πιάνει τους ψιθύρους..
Ο μοναδικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει να άκουγε τους ψιθύρους ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ο ένας. Ήταν μία σπάνια περίπτωση ανθρώπου που αισθανόταν τύψεις όταν έκλεινε τα αυτιά του. Δεν τα έκλεινε συχνά όμως. Ήξερε ότι πολιτική σημαίνει τόλμη, ιδέες, φιλότιμο. Ό,τι παρέλαβε, όπως το παρέλαβε δεν σήκωνε διαχείριση. Δεν απαιτούσε εποπτεία. Δεν υπήρχε τίποτα. Έπρεπε να κάνει κάτι γρήγορα, στέρεα και με προοπτική. Μας έβαλε σε μία οικογένεια που για κάποιους μετά από 20 χρόνια χρησίμευσε ως δεξαμενή ιδεών. Είναι κάτι σαν να γράφεις διαγώνισμα ιστορίας με σκονάκι. Και εσύ απλά έχεις να προσέξεις να προσαρμόσεις τα γραφόμενα σου χωρίς να μοιάζουν στη ροή του βιβλίου. Υπάρχει κίνδυνος να σε πιάσουν. Αλλά αν δε σε πιάσουν, έχεις γίνει πολιτικός.
