Ήταν μία νύχτα που βασικά δεν μου ερχόταν να γράψω κάτι. Και είμαι απ’ αυτούς που πιστεύω ότι όταν κάτι το ζορίζεις του στερείς στο μέλλον την αυθεντικότητα. Και στο παρόν την έμπνευση. Μιλώντας όμως για αυθεντικότητα μου ήρθε στο μυαλό, μιλώντας με ένα τρελοκομείο από το Λονδίνο, ότι ίσως αν τα πράγματα τα ζυγίζαμε λιγότερο θα ήταν ελαφρύτερα. Λιγότερο βαριά. Λιγότερο πλαστικά. Περισσότερο αυθεντικά.
Η πρώτη σκηνή που μου ήρθε στο μυαλό ήταν του μικρού Sam (click tha main article image for tha video ). Ο μικρός Sam έστω κι αν μιλάμε για ταινία, έζησε κάτι που λίγοι το αντιλαμβάνονται και πολλοί το ζηλεύουν. Η αλήθεια είναι ότι αδυνατώ να το περιγράψω και αισθάνομαι τυχερός για αυτό. Του έχω δώσει την δική μου ερμηνεία. Και το κλειδί φαντάζομαι ότι είναι ακριβώς αυτό. Να δίνεις την ερμηνεία σου σε κάτι που σε αφήνει αμήχανο. Ίσως γιατί η αφέλεια της στιγμής σου δίνει τη νότα που σου λείπει. Οι νότες είναι λίγες. Δυστυχώς. Όμως το αποτέλεσμα του συνδυασμού τους διαφέρει όπως κάθε ένας μας από τα υπόλοιπα δισεκατομμύρια της γης. Ευτυχώς. Βλέπω και ξαναβλέπω την αφέλεια λοιπόν του μικρού Sam.. Βασικά… δεν έχω έμπνευση και ζω με την αυθεντικότητα της στιγμής.
