Έρχονται κάποιες στιγμές που με ανεξήγητο τρόπο καταλαβαίνεις ότι αξίζει να γράψεις για αυτές. Μία από αυτές ήταν σήμερα τα ξημερώματα. Μιλούσα με έναν φίλο μου που μόλις είχε χωρίσει. Δυστυχώς στο πέρασμα των χρόνων ελάχιστο χρόνο είχα αφιερώσει για να τον γνωρίσω καλύτερα, αν και αυτός πάντα με εμπιστευόταν μία μέρα το χρόνο τα τελευταία 6 χρόνια. Έτσι νόμιζα τουλάχιστον. Αλλά σήμερα συνειδητοποίησα πόσοι άνθρωποι εκεί έξω αξίζει να γνωρίσεις καλύτερα, αλλά η πόρνη η ζωή και κυρίως ο παπάρας ο εαυτός μας δεν μας αφήνει να το δούμε.
Σε τέτοιες εξομολογήσεις συνήθως η αντίδραση ενός μέσου ανθρώπου είναι ο οίκτος και η προσπάθεια να καταλαγιάσουν τα αισθήματα απώλειας του συνομιλητή σου. Άκυρο. Δεν μπορεί να ισχύει κάτι τέτοιο. Πώς μπορείς να νιώσεις οίκτο για κάποιον που έζησε κάτι. Για κάποιον που ανακάλυψε κάτι. Για κάποιον που έχασε κάτι. Όταν χάνεις κάτι, σημαίνει ότι το είχες, το έζησες. Δεν κράτησε πολύ. Και;; Εσείς είστε τόσο τυχεροί;; Έχετε ζήσει στιγμές που να έχετε φτάσει στο σημείο να τις αναπολείτε;; Κάποιοι ναι. Κάποιοι όχι. Κάποιοι έχετε να το περάσετε καιρό αυτό το αίσθημα. Της απώλειας. Γιατί να προσπαθήσεις να καταλαγιάσει αυτό το αίσθημα;; Γιατί να προσπαθείς να πνίξεις τη μοναδική ίσως ένδειξη ότι είσαι άνθρωπος. Ότι για λίγο καιρό έφυγες από την επιφάνεια της γης. Πέταξες. Ονειρεύτηκες. Η ζωή εν τέλει δεν βρίσκεται ανάμεσα στα κτίρια, δίπλα στα δέντρα, δίπλα στους ανθρώπους. Βρίσκεται πάνω από όλα αυτά. Και το “πάνω” είναι βασικά σουρεαλιστικής γεωτοποθέτησης. Σας ξενέρωσα;; Σκεφτείτε το λίγο. Όταν φτάνεις στο σημείο να τα βλέπεις όλα από ψηλά, τότε ασπάζεσαι αυτό που λένε ζωή. Βλέπεις τη μαγεία και αντιλαμβάνεσαι για άλλη μια φορά πως σε αυτή τη γη προσγειώθηκες για να ζήσεις λίγο καιρό και για να επιβιώσεις πολύ περισσότερο.
Ποτέ δεν πίστευα ότι θα γράψω κάτι σαν κι αυτό που μου βγήκε πολύ αυθόρμητα στην τελευταία φράση της προηγούμενης παραγράφου. Ίσως αυτό είναι και το κλειδί που ο φίλος μου δεν έχει ανάγκη από οίκτο, ούτε απο συμβουλές. Κατάφερε έστω και για λίγο να μην κάνει αυτό που κάνουμε οι περισσότεροι. Να επιβιώνουμε. Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι καταλαβαίνουν τη διαφορά. Αλλά ακόμα μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι δεν θέλουν να δουν τη διαφορά. Αυτοί ίσως είναι ένα βήμα πιο κοντά από εμάς στην επιτυχία. Τη γήϊνη. Ξέρετε. Αυτήν ανάμεσα στα κτίρια, δίπλα στα δέντρα, δίπλα στους ανθρώπους. Είναι θέμα επιλογής. Και πάλι. Αν με ρωτούσατε τι θα ήθελα να επιλέξουν κάποτε τα παιδιά μου, όποτε κι αν έρθουν να ρωτήσουν, θα σας απογοητεύσω αλλά θα τους οδηγούσα στην επιτυχία. Μακριά από εσωτερικούς διαλόγους. Μακριά από καθάρσεις. Μακριά από την ανθρωπιά. Έτσι τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ. Στο δικό μου σύννεφο. Με περιμένει κάπου εκεί πάνω.
Προς το παρόν είμαι στη γη. Ακόμα. Εν αντιθέσει με το φίλο μου. Του είπα χαρακτηριστικά: “Σε ζηλεύω φίλε”. Έζησες κάτι που πολλοί δεν θα το ζήσουν ποτέ στη διάσταση που το έζησες εσύ. Κάποιοι είναι καταδικασμένοι να συμβιβάζονται. Είναι καταδικασμένοι σκέτο.
