George Orfanakis

Μη γελιόμαστε, η αφορμή ήταν μία ταινία πάλι, που χωρίς να έχει ή να έχω στηθεί για αυτό το σκοπό, εμένα μου πρόσφερε μία εικόνα που με τη σειρά της μου πρόσφερε περισσότερες από μία λέξεις. Συνήθως, κι αν το επιδικώκουμε, κάνουμε το αντίθετο. Ψάχνουμε τις σωστές λέξεις για να δούμε τη σωστή εικόνα. Μάλλον τελικά ο δρόμος βρίσκεται σε κάτι που μου ξέφυγε σήμερα σε μία συζήτηση. Υπάρχουν στιγμές στην καθημερινότητα μας, αυτή τη βαρετή, γεμάτη υποχρεώσεις και με λίγες ανθρώπινες στιγμές, που αντί να δεις όραμα για κάτι, σου δίνεται πολύ φευγαλέα ο χρόνος να σκεφτείς ιδέες που άλλοτε έσπαζες το κεφάλι να δεις πού καταλήγουν. Είναι κάτι σαν πάντρεμα της απαιτούμενης ηρεμίας και του άδειου μυαλού ώστε να πετύχεις τη σύλληψη. Από τη στιγμή που θα γίνει αυτό έχεις την εικόνα. Το μόνο που σου μένει είναι αντί να αφιερώσεις χρόνο για σπαζοκεφαλιές, να βρεις λίγο χρόνο που θα ψιθυρίσεις τις λέξεις. Θα έρθουν οι σκέψεις και ίσως έρθουν και οι απαντήσεις, αν έχεις απορίες. Και να μην έρθουν όμως, το ταξίδι σε μαθαίνει ότι προχωράς σε μία ιδεοθεωρία χωρίς ίχνη ψυχολογικού βιασμού. Πολύ αυθόρμητη, πολύ Διονυσιακή και πολύ έξω από τη καθημερινότητα. Κάτι σαν απόδραση, αν θεωρήσουμε τη ζωή ως ελευθερία και την καθημερινότητα της ως φυλακή. Ακόμη σας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις;; Εδώ και τώρα;;..

Όλοι εμείς που κατά καιρούς έχουμε αντιδράσει με μία σειρά από επιχειρήματα που συνοδεύονται από επιθετικούς προσδιορισμούς για να πείσουμε (ποιόν;; ) ότι είμαστε με το σωστό άνθρωπο και τον αγαπάμε όντως, έχουμε αναρωτηθεί ποτέ όταν έρχεται το τέλος αν πάψανε να υπάρχουν αυτά;; Γιατί αν δεν πάψανε τότε γιατί χωρίσαμε;; Κι αν πάψανε να υπάρχουν για εμάς, πάψανε να ισχύουν και για τον άνθρωπο μας;; Κι αν δεν πάψανε να ισχύουν για τον άνθρωπο μας γιατί ήμασταν μαζί του;; Κι αν δεν πάψανε τελικά, τί έχει μεγαλύτερη σημασία από τον άνθρωπο μας που δεν χάνει τα “επιχειρήματα” μας;; Μήπως προσεγγίσαμε πολύ βιαστικά το τί σημαίνει αγάπη;; Μήπως βιαστήκαμε διότι δίνει μεγαλύτερο περιεχόμενο σε λόγια όχι πολύ γεμάτα, όχι πολύ πειστικά;; Και γιατί να βιαστούμε;; Και πότε θα ξέρουμε τί ισχύει τελικά:;

Υπάρχει τέλειο ζευγάρι;; Προφανώς θα θέλετε και την άποψη μου. Όχι.. Δεν υπάρχει. Διότι αυτοί που ζούνε κάτι το μοναδικό ξέρουν ότι υπάρχει καλύτερη επόμενη μέρα μαζί με τον άνθρωπο τους. Δεν είναι της θεωρίας “βάζω ψηλά τον πήχυ”. Απλά ξέρουν. Και βασικά αυτό είναι το timing που ορίζει πότε έχει έρθει κάτι αληθινό. Η ανικανότητα σου να το τεκμηριώσεις. Η ανικανότητα σου να το ορίσεις. Η ανικανότητα σου να βρεις επίθετα. Η ανικανότητα σου να είσαι ικανός να το ζεις. Καλά διαβάσατε. Εμπρός πίσω δηλαδή. Αρκετά περίεργο αλλά μπορεί το αληθινό να κρύβεται στο λίγο. Δηλαδή στην μικρή έως μηδενική ικανότητα να δώσεις κάτι περισσότερο από μία εικόνα του ύφους “δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό” σαν αντίδραση σε αυτόν που σε ρωτάει (ποιός;; ) γιατί είσαι με αυτό το πρόσωπο κι όχι με κάποιο άλλο. Ίσως γιατί η “εικόνα” του ανθρώπου σου αρκεί. Κι αν το καλοσκεφτούμε, σε αντιδιαστολή με την παράγραφο των “επιχειρημάτων”, όταν τελειώσει μία τέτοια σχέση ταυτόχρονα τελειώνει και η “εικόνα”. Άρα δεν ξεγελάς σκόπιμα τον εαυτό σου κάπου. Η ροή είναι φυσική. Και αν ακόμη δεν έχετε καταλάβει τί εννοώ, πόσες φορές αλήθεια έχετε τολμήσει να κοιτάξετε κατάματα την “εικόνα” αυτού που.. απλά ξέρετε ότι αγαπάτε -συγγνώμη, νιώθετε κάτι διαφορετικό μαζί του, αρχή είναι εξάλλου- χωρίς να αναστενάξετε ψιθυριστά έχοντας το γήϊνο δεδομένο ότι δεν μπορείτε να είστε μαζί. Διώχνετε γρήγορα την πραγματική “εικόνα” και επιβιώνετε με αυτήν που πλάθετε εσείς. Μόνο που δεν είναι πραγματική η εικόνα αυτή, όπως δεν είναι και η ύπαρξη της σχέσης. Κάπου εδώ το χάνουμε. Για να μην αποθαρρύνεστε, το χάνω κι εγώ αυτό που είχα στο μυαλό μου να σας πω. Βρείτε το μόνοι σας σε αυτό το σημείο. Μαζί περπατήσαμε αλλά ο καθένας έχει διαφορετικό προορισμό και κυρίως διαφορετική “εικόνα”. Καλλιεργείστε την περιέργεια σας λοιπόν.. “ορίζοντας”, με μόνο όπλο την ανικανότητα σας, το μοναδικό, το διαφορετικό.. το μοναδικό δηλαδή. Παραδοθείτε.. και μην κάνετε σχέδια..

Έρχεται η στιγμή που στέκεσαι αβοήθητος μπροστά στο κείμενο σου και δεν ξέρεις πώς να τελειώσεις. Συνειδητοποιείς πως δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από το να σκεφτείς κάτι άσχετο και να το περάσεις σαν πινελιά σχεδόν επιγραμματικά. Κάτι σαν homework μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, μέσα στο ίδιο σου το μυαλό:

Ο άνθρωπος σου σε εκπλήσσει μερικές φορές όταν δεν βλέπει ως χαζό αυτό, που ακόμη κι εσύ που το σκέφτεσαι τόσο καιρό, το θεωρείς πλέον χαζή σκέψη. Φθαρμένη. Παρατημένη.

Πόσες φορές το έχουν πει άνθρωποι που είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον;;

Δεν μπορείς να το εξηγήσεις, απλά συμβαίνει και όπως έχουμε ξαναπεί, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό.

Γυρνάς πάνω το κεφάλι σου, χτυπάς τα.. φτερά σου και.. τραγουδάς όσο πιο δυνατά μπορείς.

Κι αν δεν το πιστεύεις ακόμα, είσαι στην απόγνωση είτε στο κενό, τότε περίμενε για το σημάδι. Την εικόνα. Μόνο εσύ θα το αντιληφθείς. Μόνο εσύ θα την δεις.

Αν έχεις τα μάτια σου ανοιχτά.

Κι αν κάποτε σε επιλέξει η ζωή να χάσεις την “εικόνα”, άρα και να την έχεις βρει, τουλάχιστον θα ξέρεις πώς είναι. Θα έχεις ζήσει το παραμύθι που μέχρι κάποτε απλά άκουγες γι’ αυτό ή διάβαζες τί περίπου είναι. Περίπου.